Review by Vampire Magazine

Ex Libris is a relatively new band, hailing the Netherlands. The band rose from the ashes of Erinye and subsequently became known as Ex Libris. After an 2005 demo of “Drawn” , the are now back with  “Amygdala“ and in this form they deliver their first full length album.

Ex Libris plays atmospheric gothic metal with progressive elements. The band was originally started to create a new and better mixture of classical and metal music, and this has worked out quite well. There are many songs that have unannounced tempo –and style breaks that work out quite well, like on “Love is thy Sin” which starts of as an up tempo heavy goth track, goes into a dark and brooding passage only to re-emerge as a keyboard oriented prog sequence to end the song. I also have to praise the track “Sail” that reminds me of some of the more atmospheric works by Empyrium (e.g. “The Shepherd and the Maiden Ghost” ) but goes over to a ballad only to truly erupt in the “Out to Farewell” track. As a last comment, let me mention the 18 minute epic “The Day our Paths End” that mixes all the best elements of the album into one grand finale. All this is hold together by the soprano vocals by Dianne von Giersbergen (not related, notice the von). Her beautiful, yet strong high voice really brings out the emotion behind the music and I would say that she's more then fit to carry the legacy of female Dutch metal vocalists. To bad of the hollow production, but since the album is self-released, this is easily forgiven.

The “Amygdala” album is an impressive debut for Ex Libris. They present an interesting mixture of gothic and progressive metal and this works out quite well. Combine this with some beautiful vocals and you have a strong and original record. If there was only one band that could be signed this year, my vote would go to Ex Libris.

Recensie Zwarenmetalen.com

Het Nederlandse Ex Libris beweert een geheel nieuw geluid te hebben ontwikkeld, waarbij gothic metal gecombineerd wordt met progressieve metal, om zo een heavier en meer complexe sound te krijgen. En daarin zou de band best eens gelijk kunnen hebben.

Waar veel typische gothic bands mijns inziens teveel blijven hangen in de platgetreden voetsporen van bands als Within Temptation , probeert Ex Libris ook daadwerkelijk innoverend uit de hoek te komen. De band slaagt daar bijna een uur lang in op haar overtuigende debuut Amygdala . De band heeft twee overduidelijke troeven in handen; enerzijds is er het prominente gitaarwerk, waardoor de band over het algemeen meer metal klinkt dan gothic, anderzijds is daar het prachtige, bijkans haast spookachtige stemgeluid van Dianne van Giersbergen. Het zijn die twee troeven die zelfs de mindere muzikale momenten op deze plaat (die gelukkig niet al te groot in aantal zijn) nog interessant maken. Door de bank genomen zit het tempo er bij dit zestal lekker in en zijn de muzikale uitspattingen uitstekend geschreven en gespeeld. De songs zijn divers van aard en barsten haast uit de voegen door alle ideeën die de band in haar muziek wil stoppen, waardoor het van begin tot eind een waar genot is voor de luisteraar, met het ruim zeventien minuten durende The Days Our Paths End als onmiskenbaar en absoluut hoogtepunt.

Met Amygdala levert deze nog jonge band een uitermate sterk debuut af, waar veel collegae in het genre nog een fikse punt aan kunnen zuigen. Hopelijk vindt de band snel een label die haar onder de hoede neemt, want met de nodige steun en de juiste promotie zou Ex Libris het aardig ver kunnen schoppen. Hopelijk is Amygdala dan ook het begin van een lange en succesvolle weg!

Recensie Progwereld

Het uit Boxtel afkomstige Ex Libris is opgericht in 2004 door zangeres Dianne van Giersbergen (famillie van?) en drummer Joost van de Pas. Vrij snel na de oprichting in 2005 neemt de band een demo genaamd “Drawn” op, die door recensent Joost Boley, maar ook door veel andere media, niet goed wordt ontvangen. Ook deze gothic metalband dreigde in het moeras van enthousiasme en slechte productie ten onder te gaan. Het genre waarin deze jongelingen zich bewegen is natuurlijk besmet met producten die ver beneden peil zijn. Hoeveel bandjes met vals zingende nepsopranen, die de successen van bands als Nightwish, Epica en After Forever nastreefden hebben we al voorbij zien komen? Het genre wordt doorgaans door echte metalheads uitgekotst en besmuikt door liefhebbers van progressieve rock. Maar zo zijn er ook weer fans van gothic metal die er maar geen genoeg van kunnen krijgen. Als er dan eens een goed album komt bovendrijven, wordt een band dan ook met alle liefde omringt.

De band maakt symfonische metal met daarin prominent aanwezig de zang van Dianne van Giersbergen. Dat zij een goed niveau heeft, is gelijk duidelijk. De vergelijking of competitie met Tarja Turunen kan zij dan ook makkelijk aan. Toch wordt in de productie haar aandeel een beetje overdreven, in die zin dat haar zang af en toe gaat tegenstaan, hoe mooi en zuiver het ook klinkt. Voorbeeld daarvan is het tweede nummer op het album; Love Is Thy Sin. Het is net even iets teveel van het goede.

Maar zo is haar aandeel in het nummer …Out To Farewell weer precies goed. Deze track doet mij sterk denken aan het werk van een andere Nederlandse band, A New Dawn. Hier is ook het gitaarwerk van een uitstekend niveau en kan het nummer mij na vele draaibeurten nog steeds vermaken. De muziek is verder over het hele album gezien dik in orde. Gevarieerd, symfonisch getint door goed toetsenspel en ook de drums zijn prima verzorgd. Dit is goed te horen in het instrumentale nummer Death Becomes Us All. Dit klinkt erg ‘vet’, maar is wat mij betreft veel te kort. Hier wil ik wel meer van!

Een kleine kanttekening moet wel geplaatst worden naar mijn mening. De productie van veel nummers is zo hier en daar wat te vol, enige terughoudendheid in het totaalgeluid zou het eindproduct alleen maar verbeterd hebben mijns inziens. Maar dat is slechts een klein pijnpuntje waar deze uitstekende groep muzikanten aan kan werken.

Het achttien minuten durende The Day Our Paths End is het sluitstuk van het album, maar gelijk ook het kroonjuweel. Een mooi progressief stukje gothic-metal waar de zang van Diane van Giersbergen niet teveel de overhand heeft, wat in de andere nummers dus nog wel eens het geval is. In dit nummer krijgen de afzonderlijke muzikanten de kans om te excelleren en die kans grijpen ze wat mij betreft dan ook met beide handen aan. Toetsen, gitaar, drums, bas, alles klopt in dit nummer. Ook bevat het afwisselende muziekelementen. Bruut gitaargeweld, oorstrelende pianoklanken en dwarsfluit, alles klopt als een bus. Hoezo gothic metal is achterhaald?

Liefhebbers van het genre komen met dit album goed aan hun trekken. Een zangeres die haar vocalen uitstekend weet te brengen (en ook nog prettig om naar te kijken is), een band die muzikaal staat als een huis en een redelijke productie met wat kanttekeningen. Nu dient dus alleen nog de verfijning aan te treden en dan met name de kunst van het weglaten. Als dit succesvol wordt aangepakt, voorspel ik een mooie toekomst.

Ruard Veltmaat